Ο Άρης ολοκλήρωσε την κανονική περίοδο, μπαίνοντας ως 8ος στο γκουπ 5-8, είναι (μετά τη διαίρεση) στο -6 από τον 5ο Λεβαδειακό και είναι γεγονός ότι πρέπει να διαχειριστεί το βαρύ κλίμα που διαμόρφωσε όχι απλά η ήττα από τον ΟΦΗ, αλλά η γενικότερη εικόνα που προβληματίζει…

Ο φετινός Άρης είναι από μόνος του μια προβληματική κατάσταση, έχοντας από το ξεκίνημα της σεζόν γίνει μια μονότονη και προβλέψιμη ομάδα, χωρίς την την ενέργεια που απαιτούν οι συνθήκες.

Το ερώτημα σαφές: αυτός ο Άρης μπορεί να αναστρέψει την κατάσταση στα πλέι οφ; Μπορεί να αποκτήσει ψυχολογία και αγωνιστικό πλάνο που θα τον επαναφέρει στις νίκες; Με βάση τα όσα έχουμε δει μέχρι τώρα η απάντηση βγαίνει αβίαστα: είναι εξαιρετικά δύσκολο. Ναι μεν στο ποδόσφαιρο, ποτέ μη λες ποτέ, αλλά είναι γεγονός ότι με τη διαφορά στο μείον έξι από τον 5ο Λεβαδειακό είναι εκ προοιμίου δύσκολο, την ώρα που συνολικά δεν σε προδιαθέτει με τίποτα για κάτι τέτοιο, το αντίθετο μάλιστα…

Το κλίμα είναι βαρύ και όχι άδικα.  Η απογοήτευση απομακρύνει σταδιακά τον κόσμο και δεν δίνει δικαιώματα για ελπίδες. Δεν είναι τυχαίο ότι φέτος οι αποδοκιμασίες μετά από σχεδόν κάθε παιχνίδι προς τους ποδοσφαιριστές και τον Καρυπίδη είναι συνηθισμένο γεγονός.

Ο Μιχάλης Γρηγορίου δεν έχει γευτεί νίκη στο διάστημα που είναι στην ομάδα και καλείται να διαχειριστεί την κατάσταση στο διάστημα της διακοπής των δυο εβδομάδων, ενώ προφανώς δεν είναι αυτός που φταίει. Το πρόβλημα του φετινού Άρη δεν είναι μόνο θέμα προπονητή. Είναι θέμα παικτών, επιλογών, σχεδιασμού, νοοτροπίας.

Στον Άρη ήρθε σε μια δύσκολη και πολύπλοκη συγκυρία… Προφανώς αντιλήφθηκε ότι τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα από ότι ίσως νόμιζε.

Τώρα το κατά πόσο θα καταφέρει να δώσει κίνητρο και ψυχολογία στην ομάδα είναι επίσης ένα καλό ερώτημα…

O Άρης βίωσε χθες μια από τις μεγαλύτερες ποδοσφαιρικές αδικίες στην Λεωφόρο κόντρα στον Παναθηναϊκό! Το διαιτητικό… ρεσιτάλ του Ούγγρου Ταμάς Μπόγκναρ και της VARίστριας (alter ego της Φραπάρ)  Κάταλιν Κούλτσαρ έκοψε κάθε ελπίδα του Άρη να διεκδικήσει κάτι περισσότερο…

Ο Άρης ναι μεν δεν ήταν καλός στο πρώτο ημίχρονο, αλλά ήταν βελτιωμένος στο δεύτερο. Η Μπόγκναρ ντύθηκε… Φραπάρ και μετά το το 2-1 από τον Ράτσιτς, έκανε τα αδύνατα-δυνατά προκειμένου ο Παναθηναϊκός να φύγει νικητής από το παιχνίδι, αρχής γενομένης από το ξεκάθαρο φάουλ στον Αθανασιάδη στη φάση του 3-1, αλλά και αποφασίζοντας να μην δει καν τη φάση του 86ου λεπτού όπου ο Αλφαρέλα ανατράπηκε από τον Λαφόν.

Η κιτρινόμαυρη ομάδα… αναγκάστηκε σε ήττα από τον Παναθηναϊκό, μια ακόμη, σε μια… σημαδεμένη ποδοσφαιρική “τράπουλα”. Ο Μιχάλης Γρηγορίου προσπάθησε επί… χόρτου να αλλάξει κάποια πράγματα, η ομάδα έδειξε στοιχεία βελτίωσης, όμως όχι αυτά που θα έπρεπε.

Είναι γεγονός ότι ο Άρης -πέρα από τα δικά του λάθη και τις αδυναμίες του- θα είχε διαφορετική πορεία εάν υπήρχε το 50-50. Αυτό δεν υπάρχει, δεν υπήρχε και όπως φαίνεται θα συνεχίζεται.

«Όλοι είδαν ότι είχαμε αλλοίωση αποτελέσματος. Νας μας εξηγήσει ο κ. Λανουά που ήρθε εδώ αυτό το πράγμα που έχει φτιάξει. Να μας εξηγήσει το περσινό touch στο Αγρίνιο. Έπεσε στον Αθανασιάδη o Τεττέη και δεν ακυρώθηκε Ντροπή! Το VAR το έβαλαν για να πάμε το ποδόσφαιρο μπροστά ή να βοηθούν κάποιες ομάδες; Στον Αλφαρέλα, είναι δυνατόν να μην καλεί το VAR και να τον καλεί στο δικό μας γκολ; Να ακυρώσει τί; Μπροστά στο πέναλτι του Αλφαρέλα ήταν και δεν τον είδε; Είναι ντροπή αυτά τα πράγματα. Δεν κρύβομαι φυσικά. Δεν είμαστε ευχαριστημένοι φέτος. Δεν γίνεται όμως να μην διεκδικούμε αυτά που πρέπει όταν είμαστε καλοί. Βγάζουμε ανακοινώσεις ακόμα και πριν μας παίξουν κάποιοι διαιτητές” δήλωσε χθες δικαιολογημένα εκνευρισμένος ο Γιώργος Γκουγκουλιάς, τιμ μάνατζερ του Άρη…

Στο διά ταύτα; Ο Άρης ήταν και συνεχίζει να είναι απροστάτευτος. Ποιος φταίει; Η απλή λογική καταγράφει την έλλειψη διοικητικής δυναμικής.

Στις 30 Μαΐου 2025 ο Θόδωρος Καρυπίδης δήλωνε στην επίσημη παρουσίαση του Ρουμπέν Ρέγες τα εξής:

«Πάντα είχα και έχω μια καλή σχέση με τον Μάκη. Είναι καλός, προσπαθεί να αλλάξει τα πράγματα και τον πιστεύω πολύ. Είναι σε δύσκολη θέση, τον πιέζουν σίγουρα, γιατί προέρχεται και από τον ΠΑΟΚ. Έχουμε πολύ καλή σχέση, άσχετα τι φαντάζεται ο κόσμος. Δεν πιστεύω πως ο Μάκης ο Γκαγκάτσης επηρεάζει τον Λανουά και τις διαιτησίες, προσπαθεί να κάνει πίσω και να μην μπλέκεται.

Επί θητείας Μπαλτάκου τα είδαμε όλα, πλέον είναι πολύ καλύτερα τα πράγματα και δεν νομίζω να έχουμε κανένα θέμα. Σίγουρα όταν ο πρόεδρος της ΕΠΟ προέρχεται από μια ομάδα, όπως πχ ο ΠΑΟΚ, εσείς τι λέτε, οι διαιτητές, χωρίς να τους έχει πει τίποτα δεν επηρεάζονται. Φοβούνται μην έχουν επιπτώσεις στους πίνακες. Θα δώσουν πιο εύκολα ένα σφύριγμα».

Ο Άρης βίωσε φέτος ουκ ολίγες “σφαγές”: με τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα, με την ΑΕΚ και όχι μόνο. Σε αυτό το τοξικό περιβάλλον ο Άρης δείχνει γυμνός, Όσους προπονητές κι αν αλλάξει, όσους παίκτες κι αν φέρει…

Δυστυχώς εάν δεν… αλλάξει o ίδιος, εάν δεν δυναμώσει, εάν δεν είναι απειλητικός, θα είναι στο ίδιο έργο θεατής!

Συνεχίζεται…

Ο Άρης θα μπορούσε να είχε κερδίσει το ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ εάν η κεφαλιά του Φαμπιάνο στις καθυστερήσεις έβρισκε δίχτυα, αλλά με βάση την εικόνα συνολικά, θα μπορούσε να είχε χάσει το παιχνίδι.

Κομβική η παρουσία του Γιώργου Αθανασιάδη, αλλά όταν η συζήτηση φτάνει να έχεις πολυτιμότερο παίκτη τον τερματοφύλακα σου, τότε κάτι δεν πάει σωστά. Βρισκόμαστε στην 20η αγωνιστική, ακολουθούν άλλες έξι “στροφές” μέχρι το φινάλε της κανονικής περιόδου και ο Άρης ακόμη ψάχνεται στο γήπεδο, έχοντας απωλέσει στόχους (Ευρώπη με το… καλησπέρα και κύπελλο) και απλά επιχειρεί να παλέψει μέχρι τέλους για την 5η θέση, αν και οι πιθανότητες δεν δείχνουν να είναι με το μέρος του. Όχι γιατί οι άλλοι αντίπαλοι είναι το απόλυτο φόβητρο, αλλά επειδή πολύ απλά ο Άρης είναι τόσο αγωνιστικά…ανορθόγραφος.

Είναι ξεκάθαρο ότι φέτος ο Άρης δεν έχει βρει αγωνιστική σταθερότητα, ούτε έχει μια αγωνιστική ταυτότητα που να τον χαρακτηρίζει…

Ναι μεν είχε αρκετούς, τους περισσότερους, τραυματισμούς των τελευταίων χρόνων, αλλά η ψυχρή εικόνα δείχνει μια ομάδα που μοιάζει αδούλευτη σε αρκετούς τομείς του παιχνιδιού της.

Η αδυναμία του γκολ, η έλλειψη πλάνου για να ολοκληρώσει κάποιες αντεπιθέσεις, αλλά και τα… παιδικά λάθη, όπως σε επαναφορά από πλάγιο (π.χ. αγώνας με Λεβαδειακό) ή να… χαρίζει με επιπόλαιες ενέργειες ευκαιρίες στον αντίπαλο είναι χαρακτηριστικά του φετινού Άρη.

Μέσα σε όλο αυτό το κάδρο, ο Άρης καλείται για την τιμή των όπλων να εξαντλήσει όλες τις πιθανότητες του με νίκες και καλές εμφανίσεις, αρχής γενομένης του αγώνα στο Πανθεσσαλικό με τον Βόλο.

Πριν λίγες μέρες, μετά τον αποκλεισμό του Άρη από τον Παναθηναϊκό τονίσαμε ότι: “η χρονιά κρίνεται τόσο απογοητευτική καθαρά λόγω λαθών που προέρχονται από το εσωτερικό. Δίχως εξωγενείς παράγοντες (ακόμη και τα διαιτητικά εμπόδια είναι αδυναμία του ίδιου του οργανισμού να θωρακιστεί) και δικαιολογίες. Λάθη διοικητικά που βαρύνουν τον Καρυπίδη, λάθη στον σχεδιασμό που (προφανώς πρέπει να) φέρει την υπογραφή του Ρέγες, αλλά και λάθη αγωνιστικά με τον Χιμένεθ να μην έχει βρει (σε συνδυασμό με τα πολλά προβλήματα) τον τρόπο να δώσει άλλη ώθηση στην ομάδα”.

Σε κάποιους μπορεί να μην άρεσε η άποψη αυτή, άλλοι να την θεώρησαν υπερβολική, όμως η γενική εικόνα κερκίδας, γηπέδου σε συνδυασμό με το τελικό αποτέλεσμα δεν δίνει πολλά περιθώρια για το τι συμβαίνει νομοτελειακά τα τελευταία χρόνια στον ποδοσφαιρικό Άρη…

Ο κόσμος του Άρη (χωρίς καμιά διάθεση να φανούμε αρεστοί…) μάζεψε τα “κομμάτια” του, άφησε στην άκρη τις πικρίες και τις απογοητεύσεις του και βρέθηκε στη Λάρισα. Ήταν παρών, ήταν εκεί για την υπερηφάνεια του, την αγαπημένη του ομάδα για τα μηνύματα που έπρεπε να περάσουν σε κάθε γωνιά.

Ανταποκρίθηκε σε όλα τα “καλέσματα”… Η ομάδα; Από το πρώτο λεπτό ήταν απούσα. Έμοιαζε σχεδόν παρατημένη σε ψυχολογία, έμπνευση, διάθεση, ουσία. Μια ομάδα προκλητικά αδιάφορη, χωρίς νεύρο, με τον Μανόλο Χιμένεθ να κάνει αλλαγές που σηκώνουν μεγάλη συζήτηση. Δέχθηκε γκολ μόλις στο 3ο λεπτό, δείχνοντας πως βρίσκεται ακόμη στα αποδυτήρια ή τελικά δεν προετοιμάστηκε όπως θα έπρεπε γι’ αυτό το παιχνίδι.

Ο Άρης έχασε ακόμη περισσότερο έδαφος και συνεχίζει με πολύ λίγες πιθανότητες διάκρισης από το πρωτάθλημα, όπου βρίσκεται πολύ πίσω στην βαθμολογία (10 βαθμούς από τον 4ο Λεβαδειακό και 4 βαθμούς από τον 5ο Παναθηναϊκό που έχουν έναν αγώνα λιγότερο) τη στιγμή που ακόμη και η 5η θέση δεν εγγυάται έξοδο στην Ευρώπη…

Ένας Άρης που όπως έχει δείξει ούτε ρυθμό έχει βρει για την αντεπίθεση, ενώ οι μεταγραφές από το “πάνω ράφι” δεν έφτασαν ποτέ στο Κλεάνθης Βικελίδης.

Το επισημάναμε πολύ πρόσφατα, θα το ξαναδιατυπώσουμε: Ο Άρης δείχνει εκ του αποτελέσματος – και παρά τα λόγια και τις εξαγγελίες σε θεωρητικό επίπεδο – ότι δεν μπορεί να ανατρέψει το status που έχει δημιουργηθεί στο χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου… Καλώς ή κακώς, αυτό φαίνεται πια ξεκάθαρα. Έχει μείνει πίσω στην κομβικής σημασίας ποδοσφαιρική του εξέλιξη σε σχέση με τους αντιπάλους του.

Ο Άρης απέτυχε φέτος τόσο αγωνιστικά, όσο και σε όλους τους τομείς που υπάρχουν στον μεγαλύτερο βαθμό των τελευταίων χρόνων. Στον οργανωτικό τομέα, στον διοικητικό, όπως και στο μεταγραφικό, αγωνιστικό…

Περιμένουμε αντίδραση της διοίκησης, των ανθρώπων που τρέχουν το ποδοσφαιρικό τμήμα, όπως φυσικά και του Ερασιτέχνη Άρη…

Μπήκαν νέοι άνθρωποι με όρεξη και φιλοδοξίες. Η εικόνα αυτή τους εκφράζει; Τα συνθήματα και οι αποδοκιμασίες κατά της ΠΑΕ και του Καρυπίδη αποτελούν σημεία των καιρών…

Ο Άρης καλείται να αποδράσει, πριν βρεθεί σε αδιέξοδο…

YΓ: Τα δύο τελευταία χρόνια, από τον χαμένο τελικό του Βόλου μέχρι σήμερα η ομάδα έχει φθίνουσα πορεία. Ο ίδιος άνθρωπος που έδωσε ελπίδα και προοπτική στον κόσμο, τώρα μετά από πολλά και επαναλαμβανόμενα λάθη έχει απογοητεύσει και δεν ήταν τυχαίες οι αποδοκιμασίες (και) χθες…

Η χρονιά του Άρη μετά τον χθεσινό αποκλεισμό, όπου σε έναν ακόμη “τελικό”, σε ένα κομβικής σημασίας παιχνίδι η ομάδα ήταν ασυνεπής στο… ραντεβού της διάκρισης, κρίνεται το λιγότερο απογοητευτική.

Είχε προηγηθεί ο αποκλεισμός από κάποια Αράζ, οι υποσχέσεις του Ρουμπέν Ρέγες για δέσμευση στο πλάνο που θα πετύχει έμειναν στα λόγια και η έλευση 18 μεταγραφών (“αγαπημένη συνήθεια” της εποχής Καρυπίδη) δεν έκανε καμιά διαφορά…

Πλέον ο Άρης συνεχίζει με πολύ λίγες πιθανότητες διάκρισης από το πρωτάθλημα, όπου βρίσκεται πολύ πίσω στην βαθμολογία (10 βαθμούς από τον 4ο Λεβαδειακό και 4 βαθμούς από τον 5ο Παναθηναϊκό που έχει έναν αγώνα λιγότερο) τη στιγμή που ακόμη και η 5η θέση δεν εγγυάται έξοδο στην Ευρώπη…

Ένας Άρης που όπως έχει δείξει ούτε ρυθμό έχει βρει για την αντεπίθεση, ενώ οι μεταγραφές από το “πάνω ράφι” δεν έφτασαν ποτέ στο Κλεάνθης Βικελίδης.

Η χρονιά κρίνεται τόσο απογοητευτική όμως καθαρά λόγω λαθών που προέρχονται από το εσωτερικό. Δίχως εξωγενείς παράγοντες (ακόμη και τα διαιτητικά εμπόδια είναι αδυναμία του ίδιου του οργανισμού να θωρακιστεί) και δικαιολογίες. Λάθη διοικητικά που βαρύνουν τον Καρυπίδη, λάθη στον σχεδιασμό που (προφανώς πρέπει να) φέρει την υπογραφή του Ρέγες, αλλά και λάθη αγωνιστικά με τον Χιμένεθ να μην έχει βρει (σε συνδυασμό με τα πολλά προβλήματα) τον τρόπο να δώσει άλλη ώθηση στην ομάδα.

Ο Άρης ως έχει δείχνει εκ του αποτελέσματος – και παρά τα λόγια και τις εξαγγελίες σε θεωρητικό επίπεδο – ότι δεν μπορεί να ανατρέψει το status που έχει δημιουργηθεί στο χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου… Καλώς ή κακώς, αυτό φαίνεται πια ξεκάθαρα. Έχει μείνει πίσω στην κομβικής σημασίας ποδοσφαιρική του εξέλιξη σε σχέση με τους αντιπάλους του.

Χρειάζεται μια πραγματική τομή. Μια βαθιά τομή, όπως μπορεί να αφουγκραστεί πλέον η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου…

Συνεχόμενες χρονιές που ξεκινούν χαμένες, με μια απίστευτη επανάληψη. Η χαρακτηριστική… αργοπορία στην έλευση ποδοσφαιριστών, απόλυση προπονητή σχεδόν κάθε χρόνο πριν ή μετά τη… 2η αγωνιστική, αποτυχία για μια στοιχειώδη Ευρωπαϊκή πορεία και την επίτευξη του στόχου συμμετοχής παλιά σε όμιλο, πλέον σε League Phase.

Όπως επίσης η μεγάλη βαθμολογική διαφορά από τις πρώτες θέσεις. Πέρσι ο Άρης ήταν πρώτος μέχρι τον Δεκέμβριο και μετά υποχώρησε θεαματικά, ενώ στα τελευταία επτά χρόνια, οι δύο «καλές» σεζόν που υπήρξαν με την 3η θέση, τώρα πια μοιάζουν σαν πυροτέχνημα και όχι ως σκαλοπάτι για κάτι καλύτερο.

Αυτό που υποσχέθηκε ο Θόδωρος Καρυπίδης, αυτό που περίμενε με ηρωική (πλέον) υπομονή ο φίλαθλος κόσμος, αυτό το… σκαλοπάτι που δεν ανέβηκε τελικά προς τα πάνω ο Άρης.

Είναι εκ των γεγονότων πια ξεκάθαρο ότι κάνοντας κάθε χρόνο το ίδιο και το ίδιο, πώς θα έρθει το διαφορετικό αποτέλεσμα;

Ακόμη μια χαμένη χρονιά για τον Άρη χωρίς τίτλο, στόχους και όραμα! Ως πότε;

Αναζητείται ένα… άλλος δρόμος. Είναι φανερό, τόσο εύγλωττο.

Με τόλμη, όραμα και τομές που να μπορεί να κάνει την ομάδα ισχυρή αγωνιστικά, οργανωμένη και… ενοχλητική στους αντιπάλους και στα κέντρα αποφάσεων…

Μια ομάδα που θα έχει έναν διοικητικό ηγέτη που θα εμπνέει τον κόσμο της και την ίδια ώρα το ποδοσφαιρικό περιβάλλον να την “αισθάνεται” ότι διεκδικεί και έχει Ευρωπαϊκό προσανατολισμό, με σχέδιο και στόχους.

Η πρώτη επίσημη παρουσία της νέας διοίκησης του Ερασιτέχνη Άρη, δίνει στο “τέλος της ημέρας” την αίσθηση ότι το “πρώτο δείγμα ήταν θετικό”.

Με σοβαρότητα, μετρημένες κουβέντες, συνδυασμός ρεαλισμού, αλλά και συναισθήματος και με σαφή προσανατολισμό πάνω στο αίσθημα ευθύνης στον ιστορικό σύλλογο και τον κόσμο του. Η πορεία της διοίκησης υπό την προεδρία του Σίμου Αϊβαζίδη θα καταγραφεί με πράξεις από δω και πέρα.

Όλοι αναγνωρίζουν τις καλές προθέσεις, τη διάθεση για προσφορά και έργο. “Δεσμεύομαι για πλήρη διαφάνεια, ανάπτυξη των τμημάτων, ενδυνάμωση σχέσεων με τον κόσμο όπως επίσης με την ΠΑΕ και την ΚΑΕ. Ο Άρης δεν ανήκει σε πρόσωπα ή διοικήσεις. Ανήκει στην ιστορία του και στον λαό του. Καλώ άπαντες να ενώσουμε δυνάμεις, να κάνουμε τον σύλλογο τόσο δυνατό όσο του αξίζει. Ο Άρης είναι ιδέα, πάθος και τρόπος ζωής. Με πιστή, δουλειά και ενότητα θα φέρουμε τον Άρη ψηλότερα», είπε χαρακτηριστικά από τον νέο πρόεδρο…

Λάθη θα γίνουν. Ουδείς δεν κάνει λάθη. Το θέμα είναι να αναγνωριστούν, να διορθωθούν και να κάνουν πιο ουσιαστική και αποτελεσματική την προσπάθεια.

Σε ότι αφορά βέβαια, το θέμα της “επόμενης μέρας” για την ΠΑΕ Άρης, είναι γεγονός ότι ειπώθηκαν από επίσημα χείλη συγκεκριμένα πράγματα…

1. Υπογραμμίστηκε με έμφαση ο θεσμικός ρόλος του Ερασιτέχνη Άρη στις εξελίξεις για νέο μεγαλοεπενδυτή… “Όποιος φέρει πρόταση, θα πρέπει να το ξέρει μόνο αυτός και εγώ. Δεν πρέπει να το κάνουμε… σημαία πριν γίνει. Αυτό κάνει μόνο κακό. Άρα θέτω τον εαυτό μου θεματοφύλακα της διαδικασίας που πρέπει να ακολουθηθεί. Έχω λαμπρό παράδειγμα την ΚΑΕ. Επιτυχημένο case study” είπε επί λέξει ο Σίμος Αϊβαζίδης, “φωτογραφίζοντας” τη διαδικασία που αναμένεται να λειτουργήσει.

2. Δημοσιοποιήθηκε η στάση του Καρυπίδη να “πουλήσει”. Ήταν ίσως η πρώτη φορά που αναφέρθηκε θεσμικά κάτι τέτοιο. “Υπόσχομαι σοβαρές προτάσεις που δεν θα αδικούν το μέγεθος και τη συνεισφορά του Καρυπίδη, με τη σύμφωνη δική του γνώμη θα τους πηγαίνω για να κάνουν το deal. Ο Καρυπίδης δεν έχει κανέναν ενδοιασμό για να αποχωρήσει με μία σοβαρή πρόταση. Μέχρι, όμως, να γίνει αυτό, θα απαιτήσω μία σιωπηλή διαδικασία ενεργειών» είπε ο νέος πρόεδρος του Άρη…

Βέβαια, εδώ το ζητούμενο είναι με ποιο ακριβώς τίμημα κοστολογεί την πώληση της ΠΑΕ Άρης και ποια είναι η οικονομική θέση της…

3. Τονίστηκε η ανάγκη να γίνουν πράξεις χωρίς… θόρυβο. Γι αυτό υπάρχει το παράδειγμα της  ΚΑΕ Άρης, όταν τηρήθηκαν απόλυτα όλες εκείνες οι προϋποθέσεις για να γίνουν οι συζητήσεις, να προχωρήσουν και να ωριμάσει η πώληση του μπασκετικού Αυτοκράτορα.

Τα λόγια του Αϊβαζίδη αποτυπώνουν όλα τα παραπάνω: “Σε αυτήν την αναζήτηση του καλύτερου, του μεγαλοεπενδυτή, όλοι μπορούμε να τον βρούμε και να τον προωθήσουμε. Εγώ θέλω να τονίσω δύο σημαντικά πράγματα. Μία παράκληση όμως… Ό,τι γίνεται, πρέπει να γίνεται αθόρυβα. Έχουμε ένα πετυχημένο μοντέλο της πώλησης των μετοχών της ΚΑΕ. Πού στηρίχτηκε; Έγινε με μεθοδολογία από ανθρώπους που πήραν τον χρόνο τους και έγινε αθόρυβα. Ποιο είναι το πρόβλημα του θορύβου; Κάνει τις καταστάσεις να αποτύχουν. Όταν προωθείται ότι ένας είναι στην τελευταία φάση των συζητήσεων για την αλλαγή σκυτάλης, μπορεί άλλοι υποψήφιοι σαφώς ανώτεροι του προτεινόμενου να το δουν αποθαρρυντικά”.