Ξυπόλυτο κεφάλι
Βγαίνοντας απ’ το Χαριλάου, στο ματς του πρώτου γύρου, βρήκα τον Γιώργο Φοιρό μαζί με τον εγγονό του. Τον χαιρέτησα, είπαμε δυο λόγια, βιαστικά, για το παιχνίδι. Νίκη του Άρη με 3-1, δείγμα αποτελεσματικότητας και ωριμότητας αλλά και απότοκο του γρήγορου γκολ μας, που άνοιξε το σκορ και δημιούργησε συνθήκες σιγουριάς και αυτοπεποίθησης. Ο Λεβαδειακός παρουσιάστηκε σημαντικά καλός, εκείνη την ημέρα.
Ο Άκης Μάντζιος στον πάγκο μας, τότε και στον απέναντι ο Νίκος Παπαδόπουλος. Και οι δύο με θητεία και εμπειρία, ως παίχτες, στα αποδυτήριά μας, άσχετα αν τον πρώτο τον έχουμε στην καρδιά μας, ενώ με τον δεύτερο υπάρχει μια αποδεδειγμένα ψυχρή σχέση.
Πριν αποχωριστούμε και αφού βγήκαμε μια φωτογραφία για το αρχείο μου, θύμισα στον κόουτς τα δύο διαολεμένα ματς που, πιστεύω πως, θα ήθελε να γυρίσει τον χρόνο πίσω και να τα ξαναπαίξει. Η “βουτιά” μας πήγε στην σαιζόν 1993-94 και στο (εξ αναβολής) “Χ” στην Έδεσσα με τις ιστορίες απ’ το Ριζάρι να φέρνουν μνήμες στους παλιότερους, αλλά και στο εκ νέου “Χ” στην Λιβαδειά. Εκείνη την χρονιά ο ποδοσφαιρικός Άρης με το… “ξυπόλυτο κεφάλι”, όπως λέγαμε χαϊδευτικά τον προπονητή κυνηγούσε σε απόσταση αναπνοής την Α.Ε.Κ. στην κούρσα πρωταθλήματος, μέχρι να συμβούν αυτά τα δύο αποτελέσματα και εν συνεχεία η ομάδα να κατρακυλήσει στην 4η θέση.
Βέβαια, για έναν ποδοσφαιρικό Άρη που ούτε ήξερε που βρίσκονταν επί 13 χρόνια και έβγαινε ξανά στην Ευρώπη, έμενε η γλύκα. Έμενε και η ελπίδα που γεννιόταν στα μάτια εφήβων όπως εγώ και η παρέα μας.
Οι στραβοτιμονιές και το “μηδέν” πίσω
Παρακολουθώντας την προϊστορία των αγώνων μας στην Βοιωτία, σε πιάνει μια θλίψη. Σε 14 παιχνίδια, 8 ήττες 4 ισοπαλίες και 2 νίκες. Μπορεί να μου διαφεύγει κάτι στους παραπάνω αριθμούς, αλλά όχι σε τέτοιον βαθμό που να αλλάζουν τα πράγματα. Άντε, + – 1 στις ήττες/ισοπαλίες να πέφτω έξω.
Μάλιστα, οι δύο νίκες φαντάζουν πολύ μακρινές αν αναλογιστείς πως σκόρερς σε αυτές ήταν οι:
Μιλόγεβιτς, Τσιαντάκης (!) και Ναφτί, Κάμπορα, αντίστοιχα. Αμφότερες με 0-2. Να ένα ζητούμενο για την σημερινή μέρα. Αν η ομάδα μπορέσει να συνεχίσει αυτή την αμυντική συνέπεια και συμπεριφορά των τελευταίων αγώνων, με ένα ακόμα “μηδέν” πίσω, δημιουργεί τις βάσεις νίκης.
Όπως όλα δείχνουν, πάνω από ένα χιλιάρικο Αρειανάκια θα κιτρινίσουν την κερκίδα και την πόλη στην οποία, έναν μακρινό Γενάρη του 2009, βρεθήκαμε για ένα διήμερο, σκάσαμε στο φαΐ, με τα γνωστά σουβλάκια, αλλά και στο ξύδι σε ένα μπουζουξίδικο – τρώγλη το Σάββατο και την Κυριακή στριμωχτήκαμε σε μια σιδηροκατασκευή που την βάφτισαν κερκίδα και απέχει κάνα 200ρι μέτρα απ’ τον αγωνιστικό χώρο. Ο καιρός ήταν βροχερός, ο Κομπότης μας είχε ψειρίσει, όπως τώρα, από ένα 30ρι κι εγώ κρατούσα το στόμα ανοιχτό, προσπαθώντας να βρέξω λίγο το λαρύγγι από σταγόνες, ψιχάλες βροχής που έπεφταν. Για νερό ούτε λόγος.
Παρένθεση. Ήταν οι μέρες που το αυγό του φιδιού στην πόλη είχε σπάσει και γίνονταν πεσίματα σε καφενεία και μαγαζιά, σε παππούδες και παιδιά. Κλείνει η παρένθεση.
Σε μια χρονιά που στο Μόναχο δώσαμε 25€, ενώ μας είχαν δωρεάν, ζεστό, αλκοολούχο ρόφημα μόλις μπήκαμε στην κερκίδα, κόντεψα να πάθω αφυδάτωση και να αφήσω τα κόκκαλά μου στην χώρα που, αν είσαι οπαδός και ταξιδέψεις να δεις την ομάδα σου, μοιάζεις με γελάδι.
Για να γράφω, σημαίνει πως επιβιώσαμε, όπως επιβιώσαμε και από μια στραβοτιμονιά, που μας οδήγησε στον λάθος δρόμο. Η ομάδα, με τον Κίκε Ερνάντεθ στον πάγκο, είχε χάσει και αυτή τον δικό της, την πάτησε άσχημα και με 2 γκολ του Λεονάρντο έφευγε ηττημένη. Αυτό θόλωσε το ήδη ζαλισμένοι απ’ τα οκτάνια μυαλό και μαζί με την πολλή ομίχλη, με έκανε να υπολογίσω λάθος, με τον Γιώτη και τον Χρήστο να γελάνε συνεχώς, να βρεθούμε στην Αράχωβα και να κάνουμε τον γύρω κάθε χωριού για να βρούμε την πάλαι ποτέ Εθνική Αθηνών – Λαμίας – Θεσσαλονίκης.
Ευεργεσίες, ετοιμότητα, αποφασιστικότητα
Νομίζω πως, μετά τις ισορροπίες που δείχνει να βρίσκει το σύνολο, τα μάτια, τα μυαλά και οι αισθήσεις πρέπει να είναι στην τσίτα ώστε να μην συμβεί κάτι αντίστοιχο με τότε. Επαγρύπνηση, για να μην πιαστούμε κοιμώμενοι και σε αυτό βάζω και κάτι ασθένειες και τράμπες της τελευταίας στιγμής, σε διαιτητές και var. Οι δωρεές, ειδικά του Αγρινίου, είναι νωπές. Δεν ξέρω αν κάποιοι περιμένουν ευεργέτη, αλλά θα ήθελα ο Βεργέτης να είναι απλά κανονικός και να μην δούμε έργα που θα μας ανακατέψουν τα έντερα. Εμείς, ας είμαστε έξυπνοι και πονηροί. Αρκούν αυτά.
Οι από κάτω δείχνουν να ξεφουσκώνουν και να ξεμένουν από δυνάμεις, ενώ έπαιζαν ως οδοστρωτήρες πρόσφατα, είτε αλληλοφαγώνονται. Όπως και να έχει, για να συμβεί πιο εύκολα το ελάχιστο, δηλαδή η κατάκτηση της 5ης θέσης, με την ελπίδα αυτή να οδηγεί στην Ευρώπη, αν δεν συμβούν όργια, παιχνίδια σαν αυτό που παίζουμε σήμερα τα κερδίζεις και ξεφεύγεις, από 5 έως και 10-11 βαθμούς, πιθανόν, από τους κάτω.
Είναι και το άλλο. Οι 2 εκ των τεσσάρων, αυτοαποκαλούμενων “μπιγκ” ρετάρουν τελευταία και ίσως τους έρθει κανένα αποτέλεσμα από εκεί που δεν το περιμένουν. Αν θέλεις να λες πως είσαι έτοιμος για να διεκδικήσεις τις πιθανότητες, οφείλεις να μπεις με ενέργεια, με στόχευση, αγωνιστικό πλάνο με κατεύθυνση νίκης, με πειστική εμφάνιση και νοοτροπία όπως στα “μεγάλα” παιχνίδια. Κρίνεται απαραίτητο το να κερδηθούν οι τρεις βαθμοί.
Στο ενδεχόμενο αυτό, η ίδια η ομάδα που έχει την μαγική ικανότητα να απομακρύνει τον κόσμο της, θα ξαναδεί 20.000 την αμέσως επόμενη εβδομάδα. Ως τότε υπάρχει καιρός, όμως. Προέχει το σήμερα και μόνο. Και η ετοιμότητα οποιουδήποτε διαθέσιμου και ικανού, για να επιτελέσει τον σκοπό, παίχτη. Πάνω απ’ όλα το σύνολο. Πάνω απ’ όλα ο Άρης!
Πιθανολογώ ίδια ενδεκάδα με τον Παναθηναϊκό, αλλά εμπιστεύομαι απόλυτα τον Μαρίνο Ουζουνίδη, τις επιλογές και ειδικά την νοοτροπία του.
Αντί επιλόγου
Προσπαθώ να αποφύγω την αναφορά σε ένα αλήστου μνήμης παιχνίδι μας στην μαγευτική πόλη της Στερεάς Ελλάδος, αλλά δεν μπορώ. Εξάλλου, εκτός από την μνήμη της παραλίγο αφυδάτωσης έχω και εκείνη του οριακά εγκεφαλικού. Ίσως, η κορυφαία στιγμή που ο Άρης κόντεψε να με στείλει να βλέπω τα ραδίκια ανάποδα.
Πώς μπορεί να συμβεί διαφορετικά όταν το 1-3 στο 82′ γίνεται 4-3 στο 95′, εξάλλου. Τροφή για pregame κουβέντα εκεί που σχεδιάζουμε να δούμε το ματς.
Ιδανικά, θα ήθελα να δω πιο πολλά σουτ από μέση απόσταση και να βρούμε, πάλι, γκολ από την πίσω ζώνη, σήμερα. Από χαφ και εξτρέμ. Θα ήθελα, επίσης να συνεχίσει να κρατάει επαφή με τα δίχτυα και ο Μορόν. Από την άλλη, ας βάλουν και αυτογκόλ οι άλλοι. Ας παίξουν το ίδιο καλά με το πρώτο ματς και ας κερδίσουμε εμείς. Αυτό μετράει. Να είσαι κυνικός.
Κυριακή, 16 Φεβρουαρίου 2025
“ο Χιούι”
